Ta ankieta pozwala poznać preferencje zespołu dzięki wyborowi jednej z dwóch krótkich wypowiedzi. Zamiast zgadzać się ze wszystkim, uczestnik wskazuje sposób pracy, który jest mu bliższy. Stwierdzenia są drukowane obok siebie, z kółkiem nad każdym i linią oddzielającą kółka od tekstu. Taki układ sprawdza się przy krótkich zdaniach. Dłuższe wypowiedzi lepiej umieścić pojedynczo w kolejnych wierszach, jak w kwestionariuszu wymuszonego wyboru dla pracowników programów młodzieżowych. Formularz zawiera 16 pytań na dwóch stronach, a wszystkie osiem par mieści się na pierwszej.
Co pomaga poznać ankieta
Osiem par zestawia preferencję współpracy z preferencją spokojnej pracy samodzielnej. Jedno stwierdzenie mówi na przykład o myśleniu podczas rozmowy, a drugie o samodzielnym przemyśleniu sprawy przed przedstawieniem jej zespołowi. Obie opcje są celowo atrakcyjne. Wybór pokazuje priorytet, którego zwykła skala zgody mogłaby nie ujawnić. Stwierdzenie dotyczące współpracy znajduje się cztery razy po lewej i cztery po prawej stronie. Żadna strona nie staje się więc domyślnie oczekiwaną odpowiedzią. Dalej pojawiają się pytania o staż, rolę, wielkość zespołu i czas na spotkaniach. Ankietę uzupełniają tabela częstotliwości, preferowana pora na pracę w skupieniu oraz sposób kontaktu w krótkich sprawach.
Za każdą odpowiedź wskazującą na współpracę przyznawany jest jeden punkt, a za odpowiedź wskazującą na pracę samodzielną — zero. Osiem par tworzy skalę od 0 do 8, z trzema przedziałami: przewaga skupienia na pracy indywidualnej, równowaga lub przewaga współpracy. Wyniki są ipsatywne: pokazują, którą z dwóch orientacji dana osoba wybiera częściej, a nie bezwzględny poziom każdej z nich. Wykorzystuj je do rozmowy o indywidualnych preferencjach i różnicach w zespole. Niski wynik w jednym zespole nie musi oznaczać mniejszej skłonności do współpracy niż niski wynik w innym.
Jak korzystać z wersji papierowej
Rozdaj formularze na spotkaniu wyjazdowym zespołu, podczas wdrożenia nowych menedżerów lub na początku warsztatu o współpracy. Każda para zajmuje jeden wiersz: dwa stwierdzenia obok siebie i kółko nad każdym. Wspólna instrukcja pojawia się raz, nad całym blokiem. Uczestnik zaznacza jedno kółko w każdej parze niebieskim lub czarnym długopisem. Zeskanuj formularze partiami i prześlij je do PaperSurvey. System odczyta zaznaczenia, zsumuje punkty i pokaże rozkład wyników oraz odpowiedzi w każdej parze na pulpicie.
Omawiając wyniki z zespołem, zacznij od poszczególnych par. Niemal równy podział może ujawnić dwa uzasadnione nawyki, które na co dzień ze sobą kolidują. Zgodność większości wskazuje wspólną praktykę, na której można się oprzeć. Nie twórz rankingu osób na podstawie sumy punktów: dwie osoby z tym samym wynikiem mogą mieć zupełnie inne potrzeby.
Jak dostosować szablon
Ułóż pary dotyczące priorytetów, które chcesz omówić, na przykład szybkości i dokładności albo planowania i elastyczności. Obie opcje powinny być równie atrakcyjne i liczyć około dziesięciu słów, aby mieściły się w swojej połowie strony. Zmieniaj stronę, po której pojawia się dana orientacja. Punktacja jest przypisana do treści stwierdzenia, a nie jego położenia, więc zamiana stron nie zmieni wyniku. Możesz dodawać lub usuwać pary, dostosować przedziały punktowe i zmienić pytania o kontekst pracy. Wersję internetową można prowadzić równolegle i analizować razem z odpowiedziami papierowymi. Gdy wypowiedzi przekraczają około dwunastu słów, wybierz układ po jednym stwierdzeniu w wierszu na całą szerokość strony. Możesz też pozostawić pary obok siebie bez linii oddzielającej kółka od tekstu.
Obejrzyj podgląd PDF powyżej lub wykorzystaj szablon podczas kolejnego spotkania zespołu.